دیبا
-دیبا
قدمت سازه های چادری که به آن «سازه های چادری» یا «سازه های غشایی» هم گفته میشود، به دوران اولیه حیات بشر و زندگی در چادرها باز میگردد؛ زمانی که انسان برای محافظت در برابر باد، باران و آفتاب به دنبال یافتن راه حلی میگشت و پناهگاه هایی از پارچه برای خود ساخت. از آن پس تاکنون با وجود پیشرفت فنآوری و دانش معماری، استفاده از سازه های پارچه ای نه تنها اهمیت خود را از دست نداده، بلکه همراه شدن دو ویژگی زیبایی و لطافت در کنار کاربری این نوع سازه ها موجب رونق روزافزون استفاده از آن ها شده است.
اولین سازه غشایی در واپسین سال های قرن نوزدهم ساخته شد و دستیابی به روش های مختلف محاسباتی در قرن بیستم، باعث شد اصول ساخت و طراحی این سازه ها به عنوان شاخه ای از رشته معماری شناخته شود. با پیشرفت علم، تکنولوژی ساخت پارچه و اتصالات آن ارتقا پیدا کرد و مطرح شدن سازه های سبک به عنوان یک ضرورت درمعماری روز، استفاده از این نوع سازه ها را بیش از گذشته در دنیا رواج داد.
ایران نیز پیشینه ای بسیار غنی در زمینه سازه های پارچه ای دارد و آثار آن هنوز در میان عشایر و کوچ نشینان دیده میشود. اما با وجود قدمت تاریخی و گسترش استفاده از این شیوه در دنیا، اهمیت و جایگاه سازه های پارچه ای در ایران آنچنان که باید شناخته شده نیست.
در راستای فرهنگ سازی استفاده از این نوع سازه ها و ارتقای دانش تخصصی در این حرفه، شرکت سازه های پارچه ای دیبا با هدف اشاعه و توسعه سازه های پارچه ای در معماری ایران شروع به کار کرد و به این ترتیب اولین مجموعه تخصصی در زمینه سازه های پارچه ای درسال 1384 در تهران تأسیس شد.